- Artikelopsies
- Deel
- Kry Beeld op
Waarom die wrewel teenoor dié wat nie kans sien om te bly nie?
deur Johan Jooste
2010-01-25 23:21
Ek lees op Beeld se webwerf al die berigte oor geweld en moord.
Die laaste paar dae het ek baie nagedink oor die ongelooflik siniese, sarkastiese en selfs wrewelrige reaksies op ’n rubriek deur ’n emigrant in Beeld. Ek het my afgevra: Waarom die wrewel teenoor mense wat nie kans gesien het nie om te bly in so ’n land, waar die nuus oorheers word deur sulke berigte en waar die verval daagliks gesien kan word?
Mense wat meestal steeds ’n verbintenis, lojaliteit en heimwee na die land het, en soos ek, bereid is om by te dra, geldelik en deur betrokkenheid, om dié wat steeds die vlag van die beskawing daar dra, te ondersteun?
Ek dink nie dit is nog debatteerbaar dat die skrif vir die beskawing aan die muur is in Afrika nie. Of dat die politieke roete wat die ANC gekies het en besig is om met ywer te volg, een is wat onvermydelik op die afgrond afstuur nie. Suid-Afrika is vir alle praktiese doeleindes in ’n laegraadse burgeroorlog. Wanneer bendes van tien mense met outomatiese wapens ’n supermark aanval en meer mense vermoor word per capita as in Beiroet se burgeroorlog, is dit nie meer “misdaad” nie.
Om ter wille van ’n positiewe gesindheid die werklikheid te ontken, is naïef, indien nie pateties nie.
Die werklikheid en die toekoms sal vir die blyers ontvou op ’n manier wat hulle laat sê: “Hierdie land sal my bloed maar moet drink” en: “Ons sal lewe ons sal sterwe, ons vir jou SA!”
Sal jy nog so fier en patrioties staan met jou bravade as jy by die huis gekom het en jou vrou of jou kind in ’n plas bloed aangetref het?
Niks, maar niks, is dít werd nie.
Dié wat my ken, kan getuig dat ek ’n kind van die land is: 12 jaar lank geboer, was veearts in die bosse van die Laeveld en het my uitgeleef in my werk en die pragtige omgewing waarin ek gewoon het. Maar ek kon nie die groot trek in my kop maak nie; ek moes weg. Ter wille van my sielsvrede en my geestelike welsyn.
Maar as daar werklik eendag ’n regte fight sou wees – nie hierdie klug van ’n reënboognasie-demokrasie waarin 25 000 mense per jaar gewelddadig vermoor word en misdadigers smalend in die strate stap nadat hulle die eerste dag ná arrestasie op borgtog vry is om verder te moor terwyl hulle moordlêers weggeraak het nie – sal ek dit werklik oorweeg om terug te kom; selfs al is ek so oud dat ek net die gewere kan laai vir die troepe...
So nie sal ek ’n beduidende bedrag van my bates gee om dié wat agtergebly het, te help as daar werklik moeilikheid sou wees.
Maar ons hier in die veilige, mooi hange van Nieu-Seeland voel almal nog ons is aan julle kant.
Moenie dit vergeet nie. En net in Whangarei, so sê hulle my, is meer as 1 000 boertjies...