Petro Hansen

Beeld-gebruiker

• Artikelopsies
  • Druk artikel
  • e-pos artikel
• Deel
  • Yahoo
  • Google
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
• Kry Beeld op
  • Jou selfoon
  • Jou Facebook-profiel

Loneboek sing 'n ander deuntjie

Vandag is maandeinde, betaaldag op die plaas en my loneboek op my lessenaar val na vroeëre jare oop, my oog vang name van werkers op ons plaas wat nie meer hier met ons is nie... van hulle is oorlede en van hulle afgetree en op pensioen. John, Kleinbooi, Big man en Fanie...

Ek begin dink aan ons werkers, ons plaas se  mense en besef ‘n loneboek sing ‘n ander deuntjie.

Ek dink aan Maria wat in my huis werk, dit klink so eenvoudig, maar as ek moet begin vertel waar haar toewyding begin en eindig sal hierdie strorie nie einde kry nie.

Ek sien haar elke oggend vroeg die plaaspad aangestap kom van haar huis af werk toe, elke dag betyds vol lus en ywer.  My regterhand wat my drie kinders help grootmaak het toe ek as jong ma verward nie geweet het watter kant toe nie. Sy het met haar kalmte en natuurlike aardse moederskap my bygestaan in die grootmaak-proses.

Sy het gehelp het om die eerste happie pap te voer, by hulle gesit en speel, hulle partykeer “gepeppa” as ‘n moeë ma net gou agteroor wil sit en ‘n koppie tee wil drink. Agter besige klein beentjies aangehardloop op die plaas om seker te maak hulle trap nie op ‘n slang, stamp hulle voet teen ‘n klip of kry seer nie.

Ek sal baie keer aan haar dink en dan word my hart  swaar as ek besef hoe hierdie mens haar lewe vir my en my gesin opoffer... dit is haar lewe om vir ons te werk... ek sal baie keer as ek haar laat middag by haar huisie gaan aflaai dink ek wens ek het genoeg geld gehad om vir haar ‘n “mansion” te bou genoeg bakstene gehad om vir haar ‘n monument op te rig. Met Kersfees om die draai sien ek al uit na haar vrolike “Happy!” , “Happy!” as ek haar Kersgeskenke, jaarbonus en pasellas vir haar gee. 

Dan is daar John wie se glimlag jy omtrent kon hoor, elke oggend se “môre nonnie Petro!” was ‘n vriendelike geluid, ‘n geluid wat my dag ook met ‘n glimlag laat begin het. John was ons voorman, hy het vir baie jare by ons gewerk nes sy pa en oupa voor hom. Oor geslagte gekom en was al deel van die geskiedenis en vooruitgang op die stuk grond. Het baie respek afgedwing in die manier waarop hy sy take uitgevoer het, pligsgetrou, als altyd na die beste van sy vermoë. Die plaas het vir hom saak gemaak.     

Fanie was ons beeswagter, hy't presies geweet hoeveel beeste daar was, hy het elke dag die warm bosveld-son getrotseer, deur graskampe gestap om hulle te soek en te tel, seker te maak almal is hier en gesond. Selfs in die reëntyd het hy die nat turfgrond met “gumbootse” aangedurf en pligsgetrou die beeste gekontroleer.

Fanie op wie 'n mens kon staatmaak en kon vertrou en kon weet as hy nie aan die voordeur kom klop met slegte nuus dat ‘n bees gevrek het nie die res altyd goeie nuus was.  

Kleinbooi was ook al deel van die klip en sand op die plaas, sy vrou het by my skoonma-hulle gewerk.  Haar dogters het ook hier gewerk en kinders help grootmaak. Kleinbooi was stil en op sy plek. Ordentlik, het aan die ZZC behoort - sy maandeinde-geld is direk in sy gesinsbenodigdhede ingeploeg en nie in die bier by die Settlers Hotel nie.  Kleinbooi wat die oggend spesiaal vroeg werk toe gekom het toe my seun sy eerste skooldag moes aanpak en hy hom by die agterdeur ingewag het om vir  klein“Babalela” te sê hy moet mooi loop en mooi skoolgaan.  

Ek maak die loneboek toe saam met die lewens van al hierdie mense, spesiale mense, gelyke mense in my oë vir wie ek respek het. Die alledaagse artikels in die koerante van haatspraak en apartheid is op die plaas nie relevant nie.. dit bestaan nie.

Ek wonder of Malema dit ooit sal weet.. of hy sal weet dat daar ‘n plek is waar wit en swart vir mekaar omgee en waar die klanke van die deuntjies wat hy sing nie tot hier gehoor kan word nie.