Johannesburg Verander Area
  • Vandag

    19°C / 8°C

    Wind 21km/h

    Reënval 0.0mm

    Humiditeit 21%

  • Dinsdag

    17°C / 7°C

    Wind 17km/h

    Reënval 0.0mm

    Humiditeit 41%

  • Woensdag

    17°C / 8°C

    Wind 6km/h

    Reënval 0.0mm

    Humiditeit 37%

  • Donderdag

    18°C / 9°C

    Wind 16km/h

    Reënval 0.0mm

    Humiditeit 31%

  • Vrydag

    19°C / 8°C

    Wind 13km/h

    Reënval 0.0mm

    Humiditeit 27%

  • Saterdag

    19°C / 8°C

    Wind 13km/h

    Reënval 0.0mm

    Humiditeit 25%


By

‘Dis net nóg ’n boek’

Bowenal steeds Annelie

Vrydag 19 Julie 2013

Swart op wit is nie ’n comeback nie. Dit is maar net nóg ’n boek. Die verskil is dat ek oortuig was ek sou geen verdere boeke kon skryf voor dié een nie geskryf gekom het nie.

Daardie Sondag in November 2010 noem ek die “rasorkaan”, die “Dag van die Lamppale”. ’n Dag van verlamming, bewerasie, ’n oorvol blaas. Ek wou opgooi. Dit het gevoel asof ek 5 m bo die grond hang. My kop het heeltyd so groot en vol water soos ’n waatlemoen gevoel.

Om as ’n rassis uitgekryt te word is nie so erg nie, want ek weet wat in my hart aangaan. ’n Boek wat nie aanvaar word nie, is nie die einde van my wêreld nie. ’n Mens kan herwerk, ’n nuwe boek aanpak. Omdat die waarheid in my kop vasgemaak is, het ek net aan my eie waarheid vasgehou en geweet dit sal mettertyd beter raak.

Ek is spyt ek het gesê ek hou nie van swart mense nie. Doodgewoon omdat dit nie die waarheid is nie. Ek hou nie van barbare nie, of hulle wit of swart of turkoois is.

’n Slip of the tongue . . . Dit was ’n woordongeluk. Of ’n woord-asprisheidjie. Of ’n yslike woord-strontspul. Daar was al baie kere in my lewe dat ek nie my woorde reg uitgekry het nie. And so say all of us . . .

Om trane op te krop is een van my swaktes. Ek weet ek krop te veel op wanneer ek soggens wakker word met pyne in my kakebeen van kners in my slaap. My wal bars as ek kwaad raak en gewoonlik is dit heeltemal buite verband.

Soms was daar moord in my kopSoms selfmoord. Soms ’n oorverdowende gedruis. Soms ’n moedverlorendheid groter as ekself. Ek het geweet daar is nie ’n maklike uitweg nie; ek moet net voortstap op my reis. Want by wyse van spreke, al loop ’n leuen tog ook hoe snel, die waarheid agterhaal hom wel.

Met my seerkry het ek alles en enigiets gedoen, van vloek tot bid. Anderkant uit tot by vreet en brei en tuinmaak en snags in die meenthuiskompleks se straatjies ronddwaal. Die kerkorrel was my sanity. Boweal was Chris, my standvastige ou gryse, my vashouplek, my bridge over troubled waters. Onder sy beskerming kon ek my kragte bietjies-bietjies herwin.

Pyn is niemand se speelmaat nieEk leef en leef en leef daarmee saam, totdat dit vanself sagter raak.

Onreg? Wie is ék om te bepaal wat was onregverdig en wat nie? Die slegste van alles was om te voel ek leef in ’n glasborrel sonder suurstof. Dat ek nie geweet het wie ek kon vertrou nie. Dis afbrekend vir die psige om in wantroue te leef.

Ek het nie weggekruip nie. Net eenkant gebly. Gaandeweg het ek agtergekom dis moontlik mý persepsie dat swart mense my met minagting aankyk. Lank voor Swart op wit klaargeskryf was, veral toe ek agterkom hoeveel swart mense in der waarheid hul hande onder my indruk en my bo hou, het ek weer in die bondel inbeweeg.

Toe kry ek steun uit ’n onverwagte oord. Die joernalis en skrywer Sandile Memela het die literatuurpolisie in Pretoria News gekritiseer – literatore wat skrywers se menings voorskryf voordat hulle pryse toeken. Sandile was een van baie. Báie. Genadiglik bepaal ék nie die spyskaart vir mediamense nie. Hulle besluit self wat hulle wil eet. Ek dink steeds politieke korrektheid is ’n aangeplakte boetie-boetie-spelery.

Ek het my skryfloopbaan teruggevat, maar ’n mens vergeet nooit. Die brein is ’n spons wat herinneringe opsuig. Genadiglik kan jy nie net gaan lê en vanself doodgaan nie. Jy móét die reis voortsit, dag vir dag. Oral staan engele wat oor jou waak; engele waarvan jy nooit kon droom nie.

Die één terugslag wat my verreweg die hardste gestamp het, was toe ek onlangs emosioneel genoodsaak is om uit my orrelpos te bedank. Ná maande van kneltering waarin ek uitgemaak is as valsaard wat die ampsbediening ondermyn en ’n ou kommissietjie bevind het ek voldoen nie aan gemeentestandaarde nie, het ek my rug finaal op die kerk gedraai. Dit was ’n groteske ontnugtering om eerstehands te beleef dat my kerk en God nie met dieselfde kaarte speel nie. My vertroue in kerkstrukture het soos ’n dunne riet geknak. Gelukkig is daar baie bome waaronder ek my eie kerk kan bou, met net ekself as kommissielid.

Om boeke te skryf is verreweg die bevredigendste en bevrydendste werk wat ek al gedoen het. Ook die moeilikste. Ek kán nie ’n “8-tot-5-werk” vir ’n baas doen nie. My gees wil nie so vasgebind wees nie. My Coen-broer van Oudtshoorn sê altyd: “Suster, jy’s nie onderdanig genoeg gebore om vir ’n baas te werk nie.” Skryf is nie romanties nie, dis rugbreekwerk. My ou bruin lessenaar kan ’n baie eensame plek wees. Tog is dit soos ’n witkruisarend wat op windstrome sweef.

Die woorde in my boeke kom nie altyd so maklik en vlot as wat dit uiteindelik lyk nie. Dikwels is dit ’n stryd der stryde. Daar loop weinig siele op dié aarde rond wat deurentyd hul woorde goed oordink.

Met dié boek los ek vir my kinders ’n memorieboek. Daar is geen les in nie. Dit gebeur net so gereeld dat kinders hopeloos te min van hul ouers se sielsake weet. Seker maar ’n soort erfenis uit die ouer geslagte wat nie gedink het kinders se ore moet alles hoor nie. Ek wil graag hê my en Chris se kinders moet weet van hul ouers se dinge.

Life goes on staan voorin, want alles raak weldra hanteerbaar. Pyn is nie meer elke sekonde binne-in jou nie. Jy stap aan op die reis. Jy vergeet dit was ’n Hanlie (Retief) -rubriek. Jy dink daaraan as ’n Annelie-rubriek. Ek’s lankal nie meer kwaad vir haar nie. Want dalk het sy my die grootste guns van my lewe bewys. As ek iets saam met haar móét drink, sal dit sommer ’n hele bottel hanepoot wees. Sommer so uit die bottel.

Dis te gou om te sê dié tyd in die koue was ’n goeie ding. Maar Annelie Botes was Annelie Botes lank voor sy boeke geskryf het.

  • Marlene Malan is ’n Rapport-redaksielid. Sy verpes pretensie, politieke korrektheid en opportunisme.


  • leefstyl

    Juwele met skop én byt

  • leefstyl

    Kry só gesonde winterhare

  • leefstyl

    Van amateur tot Spielberg

  • leefstyl

    Ligloop vir dié kuberstrikke

  • boeke

    Donkerte van psige én die internet ontbloot

  • boeke

    Nuwe naam om dop te hou in misdaadspanningsgenre

  • boeke

    de dag is nog niet begonnen

  • jip

    Die lewe is n kaaskrul

  • jip

    Moderne skerm of tydlose papier?

  • jip

    Julle op Facebook

  • jip

    Geldslim in ’n japtrap

  • boeke

    Kerk-blik eensydig, maar boei

  • jip

    Watter fliek-genre is die beste?

  • boeke

    Kopskote met Henry Cloete

  • boeke

    Nes van misverstand, obsessie, jaloesie, liefde en seks

  • Verbruikersforum

  • boeke

    Bendewêreld van Manenberg oortuigend weergegee

  • by

    Want prinsessies moet ook maar wag

  • by

    240 km stroomaf in my kano

  • by

    As ’n ongelese boek kom spook

  • by

    Solank die wind waai . . .

  • naweek

    Deur die lens: Kyk net noord

  • naweek

    Soos ’n lam ter smaaklike slagting

  • naweek

    Gebou op blink klippies

  • naweek

    Beste steak in Suid-Afrika

  • naweek

    Bekyk Manhattan van immigrante-eiland af

  • naweek

    Tafelwyn waaroor haan kán kraai

  • naweek

    Trinchado’s vir daardie oerlus

  • naweek

    ‘Kry my daar, en vinnig!’

  • naweek

    Oporto se seëning

  • naweek

    Pionierbome gepas vir nuwe tuin, maar leef nie baie lank

  • naweek

    Cathay Pacific weer wêreld se beste, sê 18,85 miljoen

  • naweek

    Eikestad ‘leef en beef’ ook ná oes

  • naweek

    Umbrië, die groen hart van Italië

  • naweek

    Lekkerbek-gaste doen tuin aan

  • naweek

    Vertoef ’n wyle in die geskiedenis

  • naweek

    Op Emile Joubert se Sondagtafel

  • naweek

    Hoog tyd vir die doodgewone

  • naweek

    Uitsig op dolfyne